برنامه ريزي راهبردي توسعه گردشگري با تکيه بر بخش محصول نمونه موردي
 شهرستان نيشابور

بهزادفر مصطفي,زمانيان روزبه

19(6 ( ويژه نامه مهندسي معماري و شهر سازي)):89-103.

برنامه ريزي راهبردي شيوه اي است سيستماتيک که بر ايجاد و برقراري پيوستگي بين اقدامات اولويت دار با در نظر داشتن ضعف و قوت (توانايي ها و منابع) و همچنين فرصت ها و تهديدها (عوامل خارجي و جريانات تاثير گذار) تکيه دارد. علاوه بر تعريف ارايه شده، برنامه ريزي راهبردي را مي توان روشي نظام يافته براي اخذ تصميمات و اجراي فعاليت ها درخصوص شکل دهي و رهنمود يک سامانه، کارکرد و علل آن دانست. با توجه به تفاوت در شيوه هاي گزينشي گردآوري اطلاعات، تحليل هدفمند و تعيين اهداف مشارکت تصميم سازان اصلي، تبيين و ارزيابي گزينه ها، بررسي تبعات آتي تصميمات و اعمال آنها و بيش از هر چيز تاکيد بر اجراي موفقيت آميز برنامه ها از ساير گونه هاي برنامه ريزي متمايز مي شود. از آنجا که در برنامه ريزي راهبردي توجه برنامه ريز به آنچه براي جامعه و يک سامانه مهم در آن معطوف مي گردد، چارچوبي براي تصميم گيران در رويارويي با شرايط متغير و تعيين اولويت ها در تخصيص منابع و فعاليت ها فراهم مي سازد.
هدف اين مقاله تعيين نحوه به کارگيري فرآيند برنامه ريزي راهبردي در برنامه ريزي گردشگري منطقه اي در ايران است. در اين مقاله ابتدا مباني نظري فرآيند برنامه ريزي راهبردي در برنامه ريزي منطقه اي با تکيه بر توسعه گردشگري مورد بررسي قرار گرفته است. در ادامه با تکيه بر فرآيند برنامه ريزي راهبردي و فنون پيشنهادي مرتبط با آن درباره فعاليت هاي گردشگري شهرستان نيشابور يک مطالعه موردي صورت گرفته است. تعيين راهبردهاي توسعه بخش محصول گردشگري از نتايج کاربردي پاياني اين تحليل مي باشد.

Download