مهندسي دريا پاييز و زمستان 1388; 5(10):91-97.
عسگريان بهروز*,فيوض عليرضا,شاکري تالارپشتي علي,رحمان شكرگزار حامد

* دانشکده مهندسي عمران، دانشگاه صنعتي خواجه نصيرالدين طوسي

يکي از جديدترين روشهاي تحليل ديناميکي غيرخطي روش تحليل ديناميکي افزايشي است که در آن با مقياس کردن رکوردهاي حرکت زمين، مي توان کل محدوده رفتاري سازه از حد الاستيک تا حد نهايي را پوشش داد. اين روش رفتار سازه را بخوبي نمايان مي کند و کارايي بسياري دارد که از جمله مهمترين آنها محاسبه عملکرد در زلزله(PBEE) بخصوص ارزيابي ميانگين فراواني سالانه (MAF) تجاوز يک سطح مشخص نياز سازه اي (ماکزيمم نسبت انحراف ميان طبقات در تمام طبقات (qmax) يا يک ظرفيت حالت حدي مشخص (بطور مثال ناپايداري کلي ديناميکي) مي باشد. در اين مطالعه رفتار يک سکوي ثابت فلزي دريايي با خصوصيات رفتاري متفاوت در دو جهت بصورت جداگانه و با مدلسازي سه بعدي مورد بررسي قرار مي گيرد و با بدست آوردن منحني IDA و خلاصه سازي نتايج به بررسي رفتار سکو پرداخته مي شود. نتايج بدست آمده نشان مي دهد که متفاوت بودن هندسه و سيستم جاکت در دو جهت باعث تفاوت عمده رفتار سکو در دو جهت شده و سکو نيازهاي طرح را در جهتي که عرشه با استفاده از روش شناور سازي نصب شده، برآورده نمي سازد.